Fara sálir fóstureyðinga til himna?

Svaraðu



Fóstureyðingar eins og við þekkjum þær í dag voru ekki stundaðar á biblíutímanum og Biblían nefnir aldrei sérstaklega fóstureyðingar. Það er ljóst af Ritningunni að ófætt barn er þekkt af Drottni, jafnvel frá getnaðartíma (Sálmur 139:13-16). Þótt Biblían minnist ekki á fóstureyðingar eða fóstureyðingar, höfum við tvo lykla til að hjálpa okkur að opna svarið við spurningunni um hvort sálir fóstureyðinga barna fari til himna.

Fyrsti lykillinn er úr eina kafla Biblíunnar þar sem eitthvað ákveðið er sagt um dauða ungbarna. Í 2. Samúelsbók 12 lærum við af ástarsambandi Davíðs við Batsebu, konu annars manns. Davíð var upplýstur af spámanninum Natan að barnið sem það samband myndi deyja myndi deyja. Davíð byrjaði þá að fasta og biðja og bað Drottin að framfylgja ekki dómi sínum. Þegar barnið dó, stóð Davíð upp úr bæn og föstu og át eitthvað.



Þegar Davíð var spurður um þessa hegðun sagði hann orðin sem skráð eru í 2. Samúelsbók 12:23, Nú er hann dáinn; afhverju ætti ég að fasta? Má ég koma með hann aftur? Ég mun fara til hans, en hann mun ekki snúa aftur til mín. Orð Davíðs endurspegla skýran skilning á því að barnið gæti ekki komið aftur til jarðar, en Davíð myndi vera með barninu sínu einn daginn á himnum. Þetta gefur ekki aðeins til kynna fullvissu Davíðs um eigin framtíð á himnum (Sálmur 23:6), heldur einnig fullvissu um að barn hans myndi deila þeirri framtíð. Af þessari frásögn getum við ályktað að ungbörn sem deyja séu ætluð til himna.



Annar lykillinn að því að takast á við þetta mál er skilningur á eðli og eiginleikum Guðs. Guð réttlætis verður að refsa synd, því Biblían kennir okkur að laun syndarinnar er dauði (Rómverjabréfið 6:23). Hvorki ófætt barn né fóstureyðing hefur átt þess kost viljandi synd; þó, hvert barn sem getið er ber syndina sem er erft frá Adam (Sálmur 51:5) og er því háð dómi. Á sama tíma opinberar Guð sig sem Guð gæsku og miskunnar (Sálmur 136:26). Hann er náðugur í öllum verkum sínum (Sálmur 145:17). Það gæti vel verið að Guð, í náð sinni, beitti fórn Krists til ófæddra fórnarlamba fóstureyðinga. Við vitum að blóð Krists er nóg fyrir slíkt. Þegar öllu er á botninn hvolft dó Jesús fyrir syndir alls heimsins (1 Jóhannesarbréf 2:2).

Biblían segir ekki sérstaklega til um hvort ófætt barn sem deyr fer til himna eða ekki. Án skýrrar yfirferðar getum við aðeins getgátur. Hins vegar vitum við af kærleika Guðs, gæsku og samúð. Við vitum af trausti Davíðs á því að hann myndi vera með barni sínu aftur. Og við vitum að Jesús bauð börnunum að koma til sín (Lúk 18:16). Miðað við þessar tryggingar teljum við rétt að álykta að sálir barna séu strax í návist Guðs þegar líf þeirra er stytt með fóstureyðingu.



Part 2: Ef fóstureyðingarbörn fara til himna, hvers vegna er fóstureyðing rangt?

Top