Hvað segir Biblían um sjálfstraust?

Svaraðu



Sjálfstraust er vinsælt viðfangsefni í dag. Okkur er sagt að hugsa sjálfstraust, vera sjálfsörugg, lifa hraustlega, djarflega og frekjulega. Á ótal vegu er þema nútímasamfélags að vera sjálfsöruggur. Vinsælir trúarleiðtogar gera sjálfstraust að miðpunkti kennslu sinnar. Er Biblían sammála þessari „jákvæða hugsun“ þulu? Ef Biblían kennir okkur að vera örugg, um hvað ættum við að vera örugg? Ef ekki, hvers vegna ekki?

Orðið sjálfstraust (eða nálægar afleiður þess) er notað 54 sinnum í King James útgáfunni og 60 sinnum í nýju alþjóðlegu útgáfunni. Meirihluti notkunar varðar traust á fólki, aðstæðum eða Guði.



Biblían segir að það séu nokkur atriði sem við ættum að gera ekki treystu til dæmis: „Treystu ekki holdinu“ (Filippíbréfið 3:3). Páll skrifaði þessi orð til að stemma stigu við fullyrðingum þeirra sem töldu sig þóknanlegar fyrir Guð á grundvelli erfða sinna, þjálfunar eða trúarhollustu. Guð ber enga virðingu fyrir persónum (Postulasagan 10:34) og ferilskrár okkar og ættfræði skipta hann ekki miklu máli.



Orðskviðirnir 14:16 segja að réttlátur maður víki frá hinu illa, en heimskinginn reiðir í trausti sínu. Með öðrum orðum, að halda með hrokafullum hætti að synd hafi engar afleiðingar er heimskulegt sjálfstraust.

Ef við ætlum að treysta einhverju, segir Sálmur 118:8, 9 okkur hvað það ætti að vera: „Betra er að treysta Drottni en að treysta á manninn. Betra er að treysta Drottni en að treysta á höfðingja.' Þeir sem treysta á stjórnvöld, fjármál, annað fólk eða sjálfa sig verða fyrir vonbrigðum á endanum. Á hinn bóginn munu þeir sem setja traust sitt á Guð aldrei skammast sín (Rómverjabréfið 10:11).



Sálmur 16 er frábært dæmi um jákvætt traust á Guði. Davíð tekur enga heiður fyrir eigin gæsku (vers 2) né vegfarar eigin hæfileika. Þess í stað er allt gott eignað Guði (vers 6) og sérhver von er byggð á eðli Guðs (vers 1). Vegna þess að Guð er óbreytanlegur getur Davíð treyst sér til að hvíla í voninni (vers 9), þrátt fyrir allar erfiðleikar sem hann stendur frammi fyrir í lífinu (vers 10).

Traust okkar kemur frá sambandi okkar við Krist. Hann er æðsti prestur okkar og með milligöngu hans getum við nálgast hásæti náðarinnar með trausti, svo að við getum hlotið miskunn og fundið náð til að hjálpa okkur þegar við þurfum (Hebreabréfið 4:16). Postularnir fyrir öldungaráðinu sýndu fullvissu sem vakti undrun andstæðinga þeirra: Þegar þeir sáu hugrekki Péturs og Jóhannesar og áttuðu sig á því að þeir voru ómenntaðir, venjulegir menn, urðu þeir undrandi og tóku eftir því að þessir menn höfðu verið með Jesú (Postulasagan 4: 13).

Við getum fylgt Guði í fullu trausti á visku hans, krafti og áætlun. Þegar við hlýðum Drottni höfum við fullvissu um hjálpræði okkar (1. Jóhannesarbréf 2:3). Að hafa góða samvisku eykur líka sjálfstraust okkar, því við höfum ekkert að fela. Hinir réttlátu eru djarfir eins og ljón (Orðskviðirnir 28:1).

Páll gefur okkur eitthvað annað sem við getum trúað á: „Þegar þú treystir einmitt þessu, að sá sem hefur hafið gott verk í yður, mun framkvæma það allt til dags Jesú Krists“ (Filippíbréfið 1:6). Páll vissi að Guð lofar að vinna í lífi barna sinna og var þess fullviss að Guð myndi hjálpa Galatamönnum að standa fastir í sannleikanum (Galatabréfið 5:10).

Þegar við setjum traust okkar á Guð og opinberað orð hans fær líf okkar nýjan stöðugleika, einbeitingu og jafnvægi. Biblíulegt sjálfstraust er í raun traust á orði Guðs og persónu. Við treystum ekki holdi okkar, en við höfum fulla trú á Guð sem skapaði okkur, kallaði okkur, frelsaði okkur og varðveitir.

Top