Hvað segir Biblían um sorg?

Svaraðu



Sorg er djúp og kraftmikil tilfinning sem orsakast af því að missa einhvern eða eitthvað sem okkur þótti vænt um. Sorg er hluti af því að elska og taka þátt í lífinu. Missir mun væntanlega koma í þessum fallna heimi og sorgin fylgir honum. Sorg er ekki tilfinning sem þarf að forðast, heldur tilfinning til að viðurkenna og ganga í gegnum.

Dauðinn er oft hvati sorgarinnar, en við getum syrgt yfir missi hvers konar. Það getur falið í sér draummissi, sambandsmissi, heilsuleysi, dauða gæludýrs eða jafnvel sölu á æskuheimili. Stundum er sorgin persónulegri þegar hún tengist hlutum eins og ófrjósemi, fósturláti, fóstureyðingu, svikum af hálfu maka eða jafnvel okkar eigin synd. Það sem við syrgjum getur verið erfitt að tjá öðrum, en oft að deila missi okkar og leyfa einhverjum öðrum að syrgja með okkur er leið í gegnum sársaukann (Rómverjabréfið 12:15). Fjölskylda Guðs er mikilvæg í lífi okkar og lykilleið þar sem Guð þjónar okkur (og notar okkur til að þjóna öðrum). Auðvitað, fyrsti staðurinn sem við ættum að taka sorg okkar er beint til Guðs, bæði í bæn og í því að læra orð hans. Guð getur notað sorg til að hjálpa okkur að þekkja hann betur, bæði þegar við fáum huggun hans og þar sem sorg okkar hvetur okkur til að meta betur gjöf lífsins og skilja dýpri raunveruleikann af áhrifum syndarinnar á heiminn okkar. Sorg getur tengt okkur hjarta Guðs.



Sálmur 34:18 segir að Drottinn sé nálægur þeim sem sundurmarið eru og frelsar þá sem eru niðurbrotnir í anda. Guð skilur sorg okkar og býður að vera með okkur og hugga okkur með fyrirheitum úr orði sínu og með þeim friði sem er æðri öllum skilningi (Filippíbréfið 4:6–7). Hann setti líka dæmi í orð sitt um guðrækið fólk sem þjáðist af sorg. Pétur varð sorgmæddur þegar Jesús spurði hann þrisvar sinnum: Elskar þú mig meira en þetta? (Jóhannes 21:17), og hann syrgði minninguna um hvernig hann hafði svikið besta vin sinn (Lúk 22:61–62). Páll var hryggur yfir iðrunarlausri synd í söfnuðum sem hann elskaði (2Kor 12:21). Jesús var sjálfur sorgmæddur maður, kunnugur dýpstu sorginni (Jesaja 53:3, NLT). Drottinn okkar syrgði hörku hjörtu fólks þegar hann neitaði að samþykkja hann sem son Guðs (Mark 3:5; Lúk 19:41). Þegar krossfesting hans nálgaðist, var Jesús mjög hryggur yfir þeirri gífurlegu raun sem hann þurfti að takast á við (Mark 14:33–36).



Við getum syrgt heilagan anda með gjörðum okkar og viðhorfum (Efesusbréfið 4:30). Þegar við höfum verið keypt með blóði Jesú, innsigluð að eilífu sem barn Guðs, tekur Heilagur andi frumkvæði að því að umbreyta okkur í guðrækið fólk (2Kor 5:17; Rómverjabréfið 8:29). En hann gerir okkur ekki að vélmenni. Við höfum enn frelsi til að hlýða honum eða óhlýðnast honum. Þegar við hegðum okkur á holdlegan, holdlegan hátt, syrgjum við andann sem býr innra með okkur.

Dauðinn er alltaf sorgartími fyrir þá sem eftir eru. Þrátt fyrir það skrifar Páll að kristnir syrgi ekki dauða trúsystkina á sama hátt og vantrúaðir syrgja. Fyrsta Þessaloníkubréf 4:13–14 segir: Bræður og systur, við viljum ekki að þið séuð óupplýst um þá sem sofa í dauðanum, svo að þið syrgið ekki eins og annað mannkynið, sem eigið enga von. Því að við trúum því að Jesús hafi dáið og risið upp og því trúum við að Guð muni leiða með Jesú þá sem sofnaðir eru í honum. Páll minnir okkur á að hugsa um dauða kristins manns sem svefn, því það er tímabundið ástand. Þó að við séum sorgmædd yfir því að deila ekki fleiri jarðneskri reynslu með látnum kristnum ástvinum okkar, getum við líka hlakkað til eilífðar með þeim.



Sorg og von geta lifað saman. Vonin sem við höfum í Kristi hjálpar okkur að halda áfram í gegnum sorgina. Eilífðin fyrir hinn trúaða mun ekki viðurkenna dauða eða sorg eða grát eða sársauka (Opinberunarbókin 21:4, NLT), þar sem Guð sjálfur þurrkar hvert tár af augum okkar (Opinberunarbókin 7:17). Tapið sem orðið er í þessum heimi er raunverulegt og það hefur áhrif á okkur á margan hátt, en við lifum ekki í biturð eða drunga. Við lifum í voninni um eilíft líf, sem Guð, sem ekki lýgur, lofaði (Títus 1:2). Núverandi reynsla okkar mun víkja fyrir óendanlega gæsku Guðs og gleði okkar í návist hans að eilífu (sjá Sálmur 16:11; 21:6).

Top